فشار! (گفت و شنود)

صداي دشمنان بيگانه از جبهه اصلاحات
گفت: آقاي خاتمي گفته است «مسائل با فشار و سختگيري حل نخواهد شد».
گفتم: راست مي گويد، پس چرا سران فتنه براي فشار به نظام اسلامي دست به آشوب و آتش زدن اموال عمومي و قمه كشي و آدم كشي و شعارهاي ساختارشكنانه زده اند؟!
گفت: خاتمي مي گويد بايد به قانون مراجعه كرد!
گفتم: پس چرا، به جاي راه كارهاي قانوني، هواداران فريب خورده را به خيابان ها كشيده اند؟!
گفت: مگر همين خاتمي نمي گفت از جبهه اصلاحات صداي دشمنان بيگانه را مي شنوم؟ خب! مگر اصلاح طلبان امروز با ديروزي ها فرق كرده اند؟!
گفتم: البته منافقين و بهايي ها و سلطنت طلب ها و اسرائيلي ها و آمريكايي ها و انگليسي ها و... هم به آنها اضافه شده اند.
گفت: چه عرض كنم؟! سران فتنه بدجوري گيج شده اند و خودشان هم نمي دانند چه مي گويند!
گفتم: شخصي مي گفت، بعضي وقت ها وسط خيابان به فكر فرو مي روم و هرچه به مغزم فشار مي آورم نمي توانم بفهمم كه از خانه بيرون آمده و داشتم به سر كار مي رفتم يا از سر كار برگشته و داشتم به خانه مي رفتم؟!

جنگ نرم هدفگيري باور و فكر جامعه

اهداف جنگ نرم
جنگ نرم نيز همانند جنگ سخت اهداف مختلفي دارد و قاعدتا هدف غايي هر دو آنها تغيير كامل نظام سياسي يك كشور است كه البته با اهداف محدودتر هم انجام مي گيرد. در حقيقت جنگ نرم و جنگ سخت يك هدف را دنبال مي كنند و اين وجه مشترك آنهاست، در هر صورت هدف اصلي اين جنگ، اعمال فشار براي ايجاد تغيير در اصول و رفتار يك نظام و يا به طور خاص تغيير خود نظام است.
اهداف جنگ نرم مي تواند به اهدافي كه باني راه اندازي جنگ نرم آن را دنبال مي كند، نيز وابسته باشد. اين اهداف را مي توان به چند شيوه تقسيم بندي كرد. در يك شيوه مي توان آن را به اهداف بلند مدت و اهداف ميان مدت تقسيم بندي كرد. هدف بلند مدت دشمنان ما براي راه اندازي جنگ نرم براندازي نظام است و قصد دارند با راه اندازي اين جنگ يا نظام جمهوري اسلامي را به كلي نابود كنند و يا به حدي پيش روند كه تنها يك اسم از يك نظام بيشتر باقي نماند. اهداف ميان مدت آنها بخش هاي ديگري را مدنظر دارد. در يك جنگ نرم با اهداف ميان مدت، آنها قصد دارند نظام را تضعيف و ناكارآمد كنند. البته آنها جنگ نرم را به شكل هاي مختلف از فرداي پيروزي انقلاب، در كشور ما راه اندازي كرده اند. در اهداف بلند مدت دشمن به صورت موزائيكي عمل كرده است يعني سعي نموده موارد مختلف را در طول زمان در كنار هم قرار دهد تا در نهايت منجر به تضعيف و ناكارآمدي و خالي كردن و در نهايت حذف نظام جمهوري اسلامي ايران شود.
با نگاهي ديگر مي توان اهداف جنگ نرم را به اهداف سياسي، نظامي، فرهنگي و... تقسيم كرد. آنها با شكل هاي مختلف با استفاده از ابزارهاي رسانه اي و فرهنگي و ديپلماتيك تا امروز جنگ نرم را در كشور ما دنبال كرده اند. هر كدام از اين حركت ها يا در حوزه سياست بوده كه ناكارآمدي نظام را دنبال مي كرده و يا به سمت اهداف بلندمدت كه براندازي نظام است پيشروي مي كرده است. مهمترين هدف جنگ نرم دشمنان، تغيير باور و فكر افراد جامعه است. دشمنان قصد دارند اسلاميت، مليت و ارزش هاي دفاع مقدس را در نسل جوان از بين ببرند و اين ارزش ها را تبديل به نفرت كنند.
از زاويه اي ديگر، مي توان اهداف را به مقاصد استراتژيك و مقاصد تاكتيكي، تقسيم كرد كه البته شرح هر كدام از آنها و يافتن مصاديق شان فرصت و مجال ديگري مي طلبد و از حوصله بحث خارج است.
به هر روي، با توجه به ماهيت اصلي جنگ نرم مي توان تا حدودي به نرخي از مهمترين اهداف آن اشاره كرد:
1- استحاله فرهنگي در جهت تأثيرگذاري شديد بر افكار عمومي جامعه مورد هدف با ابزار خبر و اطلاع رساني هدفمند و كنترل شده كه نظام سلطه همواره از اين روش براي پيشبرد اهداف خود سود جسته است.
2- استحاله سياسي به منظور ناكارآمد جلوه دادن نظام مورد هدف و تخريب و سياه نمايي اركان آن نظام.
3- ايجاد رعب و وحشت از مسائلي همچون فقر، جنگ يا قدرت خارجي سركوبگر و پس از آن دعوت به تسليم از راه پخش شايعات و دامن زدن به آن براي ايجاد جو بي اعتمادي و ناامني رواني.
4- اختلاف افكني در صفوف مردم و برانگيختن اختلاف ميان مقام هاي نظامي و سياسي كشور مورد نظر در راستاي تجزيه سياسي كشور.
5- ترويج روحيه ياس و نااميدي به جاي نشاط اجتماعي و احساس بالندگي از پيشرفت هاي كشور.
6- بي تفاوت كردن نسل جوان به مسائل مهم كشور.
7- كاهش روحيه و كارآيي در ميان نظاميان و ايجاد اختلاف ميان شاخه هاي مختلف نظامي و امنيتي.
8- ايجاد اختلاف در سامانه هاي كنترلي و ارتباطي كشور هدف.
9- تبليغات سياه (با هدف براندازي و آشوب) به وسيله شايعه پراكني، پخش تصاوير مستهجن، جوسازي از راه پخش شب نامه ها و...
10- تقويت نارضايتي هاي ملت به دليل مسائل مذهبي، قومي، سياسي و اجتماعي نسبت به دولت خود به طوري كه در مواقع حساس اين نارضايتي ها زمينه تجزيه كشور را فراهم كند.
11- تلاش براي بحراني و حاد نشان دادن اوضاع كشور از راه ارائه اخبار نادرست و نيز تحليل هاي نادرست و اغراق آميز.
چه افراد و تشكل هايي هدف جنگ نرم هستند؟
با توجه به اينكه در جنگ نرم از ابزار مختلفي استفاده مي شود مي توان گفت كه به همان نسبت نيز گروه هاي مختلفي را مورد هدف و مبارزه قرار مي دهد. اين موضوع مخالف اهداف جنگ سخت است زيرا در جنگ سخت عمدتاً نيروهاي نظامي مورد هدف قرار مي گيرند.
همه افراد جامعه مي توانند بخش هاي مشخصي باشند كه مورد نظر راه اندازان جنگ نرم قرار گرفته اند و البته اين موضوع وابسته به هدفي است كه باني جنگ نرم آن را دنبال مي كند. اقشار مورد نظر بانيان جنگ نرم بستگي به هدف آنها دارد كه ميان مدت است يا عمومي و با توجه به هدف اقشار را تحت نظر مي گيرند اما در حالت كلي مي توان گفت كه گروه هاي هدف در جنگ نرم، رهبران، نخبگان و توده هاي مردم هستند. نخبگان نيروهاي مياني را تشكيل مي دهند و مي توانند به عنوان تصميم گيران و تصميم سازان يك حكومت مطرح باشند. نخبگان جامعه مدني مانند رهبران احزاب و... هم با آشفتگي ذهني خود، مي توانند ترس را به ذهن مردم انتقال دهند، وحشت ايجاد كنند و روحيه ملت را درهم بشكنند.
در بعضي موارد براي رسيدن به اهداف مورد نظر خود گروه ها و اشخاص خاص و تأثيرگذار را مورد هدف قرار مي دهند و از آن گروه يا فرد براي رسيدن به اهداف خود استفاده مي كنند. مانند استفاده از قوميت هاي مختلف يا خواص و نخبگان فرهنگي وعلمي.
با توجه به اينكه در جنگ نرم از ابزارهاي رسانه اي، فرهنگي و علمي استفاده مي شود پوشش آن براي طبقات مختلف بيشتر و متفاوت تر است. جنگ رسانه اي مي تواند توده هاي مردم را تحت تأثير قرار بدهد و به همين شكل در جنگ علمي نخبگان را مورد هدف قرار دهد. افراد مورد نظر جنگ هاي نرم وابسته به هدف جنگ هاي نرم نيستند بلكه به دليل اينكه در جنگ نرم ابزارهاي مختلفي مورد استفاده قرار مي گيرد در نتيجه افراد بيشتري درگير مي شوند اما در جنگ سخت كه تنها ابزار مورد استفاده ابزار نظامي است تنها گروه هاي نظامي (و در موارد معدودي غير نظاميان) در طرف مقابله قرارمي گيرند. شبنم نادري

دهه چهارم انقلاب

بسمه تعالی

تقسیم بندی جریان های سیاسی همان قدر که در شفافیت، تمایز و بازشناسی آنها از یکدیگر اهمیت دارد می تواند اسباب سردرگمی، ابهام و آشفتگی در تفکیک را فراهم کند و به کار ویژه ای خلاف مقصود اولیه منتهی شود.

خطا در تعریف (تبیین حد و رسم های آن) یا اشتباه در انتخاب ملاک های این تقسیم بندی، بی تردید بر فرآیند سیاست در کشور و نوع تعامل جریان های اثرگذار در این عرصه آثار منفی می گذارد. اهمیت تقسیم بندی دقیق و معطوف به واقعیت آنگاه بیشتر می شود که عنایت داشته باشیم اولا کشور در آستانه جشن 30سالگی انقلاب اسلامی و آغاز دهه چهارم آن با راهبرد «پیشرفت و عدالت» قرار دارد. ثانیا این آغاز دهه و دوران تازه، مقارن با انتخابات ریاست جمهوری دهم و تشکیل دولت جدید است که بی تردید در ترسیم مسیر آینده کشور- لااقل برای یک دهه بلکه بیشتر- نقش اساسی ایفا می کند. بنابراین «خطا» در تقسیم بندی چندان که بعضا در دهه های اول، دوم و سوم انقلاب اتفاق افتاد- و البته در ارتکاب این خطا، «خط» القای قطب بندی های انحرافی تاثیر عمده داشت- می تواند هزینه هایی گزاف را به کشور و ملت تحمیل کند.

اگر دهه اول انقلاب با تقسیم بندی القایی چپ- راست سپری شد و حامیان متعصب آن حاضر نشدند اذعان کنند که این قطب بندی کمونیستی و کاپیتالیستی است اما مخدوش شدن همین مرزبندی از سوی واضعان و مدافعان آن در دهه دوم و به ویژه سوم نشان داد که این مدل کارآمدی ندارد و چه آسان می توان چپ ها را در جایگاه راست یا برعکس نشاند.

 پس از آن هم القای هدفمند تقابل عدالت با توسعه یا «مدیریت دینی و فقهی» با «مدیریت فن سالارانه و تکنوکراتیک» یا جعل عناوین غلط اندازی نظیر «میانه رو- تندرو» و سپس          «اصلاح طلب- محافظه کار» (که با واکنش وفاداران انقلاب به اصلاح طلب- اصولگرا تغییر یافت اما باز هم غلط انداز و نارسا بود) و نیز القای دوقطبی هایی نظیر «اقتدارگرا- جمهوری خواه»، «اصلاح طلب- تحول خواه» و... هر یک در مقطعی در دستور کار برخی جریان های مشکوک قرار گرفت و متاسفانه به دلایل متعدد رواج یافت. اکنون در موقعیت زمانی ویژه ای که اشاره آن رفت، باید پرسید کدام تقسیم بندی منطبق با واقع و منطق می تواند افق حرکت کشور را روشن سازد، مرز دشمن و دوست را آشکار کند و از هزینه و تلفات بکاهد؟ آیا آن گونه که رایج شده، تقابل اصلی در کشور میان اصولگرایی و اصلاح طلبی است؟ و اساسا آیا این دو می توانند مقابل هم باشند؟ یا نه، این عناوین مثبت، تاروپود جامه سیاست ورزی اسلامی- ایرانی است که پذیرش تقابل آنها، ما را از مختصات صحنه اصلی و اینکه کجا ایستاده ایم غافل می کند؟ ادامه دارد

ادامه نوشته